Programów pomocowych, na podstawie których udzielana jest pomoc de minimis, jest kilkadziesiąt. Do wszystkich mają zastosowanie te same reguły odnośnie limitu, zaświadczeń i informacji niezbędnych dla jej uzyskania.


Wsparcie z różnych źródeł

Pomoc de minimis jest rodzajem pomocy publicznej udzielonej przedsiębiorcom. Może być udzielona na podstawie programu pomocowego, czyli aktu normatywnego (tj. ustawy, rozporządzenia) albo jako pomoc indywidualna (na podstawie wniosku indywidualnego). Swym zasięgiem obejmuje nie tylko przychodzące na myśl w pierwszym momencie dotacje, ale również wiele innych form wsparcia ze strony państwa. Zaliczyć można do nich np. ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych przewidzianych w Ordynacji podatkowej, zwolnień z podatku od nieruchomości i/lub podatku od środków transportowych, udzielanych na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ulg w spłacie należności cywilnoprawnych, podejmowanych na podstawie ustawy o finansach publicznych. Charakter pomocy de minimis mają również dotacje, które są przyznawane „przyszłym przedsiębiorcom”. Chodzi tu o wsparcie na uruchomienie własnego biznesu, np. w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (działanie 6.2) czy Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (działanie 3.1).

Choć programów pomocowych, na podstawie których może być udzielana pomoc de minimis jest kilkadziesiąt i różnią się one zasadami oraz warunkami jej przyznania, to istnieją reguły mające zastosowanie do wszystkich programów pomocowych. I tak pomoc de minimis może być udzielona danemu przedsiębiorcy pod warunkiem, że łącznie z inną pomocą de minimis, otrzymaną w bieżącym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających go lat podatkowych z różnych źródeł i w różnych formach, nie przekroczy kwoty 200 tys. euro (w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność w sektorze transportu drogowego – 100 tys. euro). Z tego wynika, że pomoc de minimis „kumuluje się” z inną pomocą o tym charakterze, nawet jeśli była udzielona na zupełnie inne projekty i wydatki kwalifikowalne.

Przepisy unijne wskazują, że lata podatkowe należy traktować jako te, które stosowane są przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim dla celów podatkowych. W Polsce w przeważającej większości przedsiębiorcy ustalają rok podatkowy jako rok kalendarzowy, czyli trwający od 1 stycznia do 31 grudnia. Może się jednak zdarzyć, że przedsiębiorca ustali rok podatkowy w okresie od 1 sierpnia do 31 lipca.


Przykład

W spółce z o.o. rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. Nie prowadzi ona działalności w sektorze transportu. W 2008 r. otrzymała pomoc de minimis w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości (na podstawie uchwały rady miasta) w kwocie 10 tys. euro. W 2009 r. otrzymała pomoc de minimis w ramach regionalnego programu operacyjnego dla województwa na projekt inwestycyjny w kwocie 85 tys. euro. W 2010 r. dokonała jedynie jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, gdzie wartość pomocy wyniosła 5 tys. euro. Wszystkie wskazane kwoty wsparcia wynikają z zaświadczeń o pomocy de minimis wydanych odpowiednio przez urząd miasta (10 tys. euro), urząd marszałkowski (85 tys. euro) i urząd skarbowy (5 tys. euro).

Biorąc pod uwagę fakt, że spółce z o.o. łącznie przyznano w latach 2008–2010 kwotę pomocy de minimis na 90 tys. euro – w roku 2010 może ubiegać się jeszcze o pomoc de minimis w wysokości nieprzekraczającej 110 tys. euro.


Zaświadczenie i informacje

Podmiot, który zamierza ubiegać się o pomoc de minimis, w świetle ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jest zobowiązany do przedstawienia udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie:

– wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenie o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, lub oświadczenie o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;
      
– informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Zakres informacji niezbędnych do udzielenia pomocy, o której mowa, jest określony w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis. Załącznikiem do tego rozporządzenia jest Formularz informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, w którym wnioskodawca przedstawia dane dotyczące m.in.:

– adresu, wielkości, formy prawnej, klasy prowadzonej działalności gospodarczej, daty utworzenia, NIP oraz identyfikatora gminy, w której działa,
      
– sytuacji ekonomicznej,
      
– prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z którą ubiega się o pomoc de minimis,
      
– pomocy otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których udzielona ma być pomoc de minimis.


Przykład

Pani Maria chce wziąć udział w projekcie przygotowanym w ramach działania 6.2 Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w celu otrzymania unijnych środków na uruchomienie własnego biznesu.

Jako uczestnik projektu będzie zobowiązana wypełnić „formularz informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis”.


Podstawa prawna:

– rozporządzenie Komisji 1998/2006/WE z dnia 28.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis,
      
– ustawa z dnia 30.04.2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. nr 59, poz. 404 ze zm.),
      
– rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29.03.2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. nr 53, poz. 311).


Gazeta Podatkowa nr 69 (693) z dn. 2010.08.30, strona 18
Autor: Jolanta Białkowska