.
W bazie wiedzy znajduje się  3967  pytań wraz z odpowiedziami.
   Aktualności Szkolenia Ważne informacje Cennik Kalkulator wynagrodzeń Kontakt #

Obowiązki przedsiębiorców w zakresie opłaty produktowej

GAZETA PODATKOWA (2011-03-21), autor: Dorota Przybyszewska, Kinga Romas, Beata Siwkowska
www.gazetapodatkowa.pl - podatki, rachunkowość, prawo pracy, składki, zasiłki, emerytury, księgowość




Do dnia 31 marca br. wielu przedsiębiorców musi wywiązać się z obowiązku uregulowania opłaty produktowej. Obowiązek ten dotyczy nie tylko opłaty za opakowania, ale również za wprowadzanie na rynek sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Należne opłaty podmiot zobowiązany do ich wniesienia musi naliczyć samodzielnie.


Opłata za opakowania

Opłatę produktową wnosi się, jeżeli firma nie osiągnęła odpowiedniego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych. Dotyczy to przedsiębiorców, którzy m.in.:

1) wprowadzają na terytorium kraju produkty w opakowaniach (np. produkują opakowane produkty spożywcze, opakowany sprzęt elektroniczny),

2) pakują produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę, np. firmy pakujące płody rolne wyprodukowane przez rolników,

3) prowadzą jednostkę handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2 lub kilka jednostek handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5.000 m2 i sprzedają produkty tam pakowane,

4) zlecają innemu przedsiębiorcy wytworzenie produktu lub produktu w opakowaniu, jeżeli ich oznaczenie (znak towarowy) znajduje się na produkcie np. firma udostępniająca swój znak firmowy na zasadzie franczyzy,

5) importują lub dokonują wewnątrzwspólnotowego nabycia (również na potrzeby własne) towarów w opakowaniach, lamp wyładowczych lub opon, a także towarów, których częściami składowymi są wymienione towary.

Należną kwotę opłaty produktowej wylicza się dla każdego rodzaju opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami… Dotyczy to również produktów wymienionych w załączniku nr 3 do tej ustawy.

Jeżeli opakowanie należy do opakowań wielomateriałowych, to w takim przypadku trzeba podać rodzaj materiału, którego zawartość w masie całego opakowania jest największa – np. papier. Wówczas przy naliczaniu opłaty produktowej trzeba użyć stawki obowiązującej dla tego materiału (art. 3a ustawy o obowiązkach przedsiębiorców…). Przez opakowanie wielomateriałowe traktuje się takie opakowanie, które wykonane zostało co najmniej z dwóch różnych materiałów, tak że nie można ich rozdzielić w sposób ręczny lub przy zastosowaniu prostych metod mechanicznych.

Z należnej opłaty produktowej przedsiębiorca może rozliczyć się samodzielnie lub też zlecić wykonanie tego obowiązku organizacji odzysku. Wówczas taka organizacja, na podstawie umowy podpisanej z przedsiębiorcą, przejmuje od niego obowiązki w tym zakresie. W takim przypadku przedsiębiorca nie musi już wysyłać sprawozdania do marszałka, ale nadal zobowiązany jest prowadzić ewidencję masy wprowadzonych na rynek opakowań.

Nie wnosi się opłaty produktowej, której łączna roczna wysokość nie przekracza 50 zł. Opłatę należy wnieść na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.

W razie nieterminowego uiszczenia opłat lub uiszczenia ich w wysokości niższej od kwoty należnej naliczane są odsetki za zwłokę w wysokości i na zasadach określonych w przepisach działu III Ordynacji podatkowej (art. 18 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców…).

Przedsiębiorca jest zobowiązany do osiągnięcia odpowiedniego poziomu odzysku i recyklingu, a opłata produktowa jest wymierzana oddzielnie za nieosiągnięcie odpowiednich poziomów. W sytuacji gdyby przedsiębiorca osiągnął wymagany dla odzysku poziom recyklingu, to nie można mu postawić zarzutu, że nie przeprowadził odzysku. Nie może to jednak prowadzić do zaakceptowania stanowiska, iż ponosząc opłatę za brak recyklingu określonej części odpadów, ponosi tym samym opłatę za brak w tej części odzysku (…).

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 89/09)

W przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca bądź organizacja odzysku nie wywiązali się z ciążącego na nich obowiązku w zakresie opłaty produktowej lub wniesiono wpłatę w zaniżonej kwocie, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej. Jeżeli podmiot jej nie wykona, marszałek ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50% kwoty niewpłaconej opłaty produktowej. W takim przypadku należy ją uregulować w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stanie się ostateczna (art. 17 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców…).


Obowiązek wpłacenia opłaty produktowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wpłata powinna nastąpić.


Opłata produktowa za sprzęt elektryczny

Wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny, którzy nie osiągnęli wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu tego sprzętu, są zobowiązani do wpłacenia opłaty produktowej, obliczanej odrębnie dla odzysku i odrębnie dla recyklingu, dla każdej grupy sprzętu określonej w załączniku nr 1 do ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Podstawę obliczenia opłaty produktowej stanowi masa w kilogramach zużytego sprzętu. Należną opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty produktowej i różnicy pomiędzy wymaganym a osiągniętym poziomem odpowiednio zbierania, odzysku albo recyklingu zużytego sprzętu (art. 65 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym).

Opłatę produktową trzeba wnieść na odrębny rachunek bankowy Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.

Jeżeli łączna wysokość opłaty produktowej za daną grupę sprzętu określoną w załączniku nr 1 do ustawy nie przekracza 50 zł, nie należy jej wnosić.

Opłata za brak lub zbyt niski poziom recyklingu wyliczana jest według wzoru:

N = W ×  (p – o*) / 100 x s

gdzie:

N – wysokość należnej opłaty produktowej w zł,

W – masa w kg opakowań, z uwzględnieniem opakowań wielomateriałowych w danym roku sprawozdawczym, wprowadzonych na rynek,


p – poziom recyklingu w procentach obowiązujący w danym roku rozliczeniowym,


o – osiągnięta wielkość recyklingu odpadów opakowaniowych obliczona jako iloraz wielkości faktycznie poddanych recyklingowi i masy wprowadzonych na rynek opakowań (z uwzględnieniem opakowań wielomateriałowych w danym roku sprawozdawczym), wyrażony w procentach,


s – stawka jednostkowa opłaty produktowej w zł za kg, określona w obowiązującym w danym roku rozliczeniowym rozporządzeniu w sprawie stawek opłat produktowych.


* jeżeli (p – o) ma wartość ujemną, jako należną opłatę produktową wpisuje się wartość „0”



Opłata z tytułu niewykonania obowiązku odzysku odpadów opakowaniowych wyliczana jest według wzoru:

OPodzysk = (M1 × OP1 + M2 × OP2 +…+ M6 × OP6) / Mcałkowita  × (Podzysku × Mcałkowita – Modzyskana)


gdzie:

OPodzysk – wysokość należnej opłaty produktowej w zł,

Mn – odpowiednio masa w kg danego rodzaju opakowania wprowadzona przez przedsiębiorcę w roku sprawozdawczym na terytorium kraju, przy czym:


M1 – dotyczy opakowań z tworzyw sztucznych,

M2 – dotyczy opakowań z aluminium,

M3 – dotyczy opakowań ze stali, w tym z blachy stalowej,

M4 – dotyczy opakowań z papieru i tektury,

M5 – dotyczy opakowań ze szkła gospodarczego, poza ampułkami,

M6 – dotyczy opakowań z materiałów naturalnych (drewna i tekstyliów);

OPn – odpowiednio stawka jednostkowa opłaty produktowej w zł za kg dla danego rodzaju opakowania, określona w obowiązującym w danym roku rozliczeniowym rozporządzeniu w sprawie stawek opłat produktowych, przy czym:


OP1 – dotyczy opakowań z tworzyw sztucznych,

OP2 – dotyczy opakowań z aluminium,

OP3 – dotyczy opakowań ze stali, w tym z blachy stalowej,

OP4 – dotyczy opakowań z papieru i tektury,

OP5 – dotyczy opakowań ze szkła gospodarczego, poza ampułkami,

OP6 – dotyczy opakowań z materiałów naturalnych (drewna i tekstyliów);

Podzysku – wyrażony ułamkiem dziesiętnym wymagany w danym roku poziom odzysku;


Mcałkowita – suma mas w kg wszystkich rodzajów opakowań wprowadzonych przez przedsiębiorcę w roku sprawozdawczym na terytorium kraju;


Modzyskana – suma mas w kg wszystkich rodzajów odpadów opakowaniowych poddanych odzyskowi w roku sprawozdawczym.


Przykład

Producent wytworzył w 2010 r. 1.500 kg opakowań z tektury. Roczny poziom recyklingu dla opakowań z papieru i tektury w 2010 r. wynosił 52%. Oznacza to, że producent powinien był poddać recyklingowi 780 kg papieru i tektury. Stawka opłaty jednostkowej dla tych opakowań to 0,65 zł.

N = 1.500 × (52 – 0) / 100 × 0,65 = 507

W tym wypadku producent powinien zapłacić 507 zł opłaty produktowej.

Przykład

W 2010 r. firma wprowadziła na rynek produkty w opakowaniach z papieru i tektury w ilości 2.000 kg. Dodatkowo do opakowania zużyto 40 kg taśmy bandowniczej ze stali i 250 kg opakowań z tworzyw sztucznych. Przedsiębiorca żadnych opakowań nie poddał procesowi odzysku, ani recyklingu.

M1 – 250 kg

M3 – 40 kg

M4 – 2.000 kg

OP1 – 2,73 zł

OP3 – 0,82 zł

OP4 – 0,65 zł

OPodzysk = (250 × 2,73 + 40 × 0,82 + 2.000 × 0,65) / 2.290 × (0,53 × 2.290 – 0) = 1.068


W tym przypadku należy wnieść opłatę w wysokości 1.068 zł.


Opłata produktowa a koszty podatkowe

Opłaty produktowe można podzielić na opłaty o charakterze sankcyjnym oraz niemające tego charakteru. Rozróżnienie ich ma znaczenie dla celów podatkowych.


Gospodarowanie odpadami

Kosztem mogą być te opłaty produktowe, których obowiązek uiszczenia nie wynika z faktu naruszenia prawa, lecz z tytułu jego wykonania. Do takich należy poniesiona opłata, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców… Dotyczy ona przedsiębiorców, którzy nie zapewniają odzysku, a w szczególności recyklingu, odpadów opakowaniowych i poużytkowych w wysokości określonej w załącznikach do wskazanej ustawy. Taką opłatę podatnicy mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, co wprost wynika z art. 23 ust. 1 pkt 16a ustawy o pdof oraz art. 16 ust. 1 pkt 19a ustawy o pdop.

Powołane przepisy jednocześnie stanowią, że do kosztów nie można zaliczyć dodatkowej opłaty produktowej, o której mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców… Ustalana jest ona w przypadku stwierdzenia, że pomimo ciążącego obowiązku nie dokonano wpłaty opłaty produktowej lub dokonano jej w wysokości niższej od należnej. Wówczas wydawana jest decyzja, w której określana jest wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej, a w razie jej niewykonania ustalana jest dodatkowa opłata produktowa, która nie może być kosztem podatkowym.


Zużyty sprzęt

Ustawodawca wyłącza z kosztów podatkowych również dodatkową opłatę produktową wymierzaną na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Jest to opłata określana w następstwie niewykonania przez przedsiębiorcę decyzji dotyczącej należnej opłaty produktowej.

Kosztem uzyskania przychodów jest natomiast m.in. opłata, o której mowa w art. 64 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Jest to opłata produktowa, do wnoszenia której zobligowani są przedsiębiorcy produkujący i sprzedający pod własnym oznaczeniem sprzęt elektryczny i elektroniczny, bądź którzy dokonują importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia tego typu sprzętu. Obowiązek ten ciąży na nich, jeżeli nie wykonali obowiązku osiągnięcia poziomów ich odzysku i recyklingu, określonych w art. 30 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Stosowne regulacje podatkowe w powyższym zakresie znajdują się w art. 23 ust. 1 pkt 16c ustawy o pdof i art. 16 ust. 1 pkt 19c ustawy o pdop.


Kiedy koszt?

Opłaty produktowe, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców… oraz art. 64 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, są kosztem związanym z ogólnym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa. Jako mające pośredni związek z przychodami podlegają ujęciu w kosztach uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, tj. zgodnie z art. 22 ust. 5d ustawy o pdof i art. 15 ust. 4e ustawy o pdop (prowadzący księgi rachunkowe) lub art. 22 ust. 6b tej ustawy (prowadzący księgi podatkowe).


Ewidencja opłaty produktowej w księgach rachunkowych

W księgach rachunkowych opłatę produktową (a także dodatkową opłatę produktową) ujmuje się w kosztach działalności operacyjnej jednostki, zapisem:

Wn konto 40 „Koszty według rodzajów” (w analityce: Podatki i opłaty) lub konto zespołu 5,

Ma konto 22 „Rozrachunki publicznoprawne”.

W przypadku gdyby jednostka otrzymała upomnienie w związku z niezapłaceniem w terminie opłaty produktowej, wartość tej opłaty należałoby ująć zapisem przedstawionym wyżej, natomiast koszty upomnienia oraz odsetki za zwłokę w zapłacie należałoby ująć na innych kontach.

Naliczone koszty upomnienia można uznać za karę. Księguje się je w pozostałe koszty operacyjne, co wynika z art. 3 ust. 1 pkt 32 lit. g) ustawy o rachunkowości. Zapis wyglądałby więc wówczas następująco:

Wn konto 76-1 „Pozostałe koszty operacyjne”,

Ma konto 22 „Rozrachunki publicznoprawne”.

Z kolei odsetki naliczone za zwłokę w zapłacie kwalifikuje się do kosztów finansowych, zgodnie z zasadą określoną w art. 42 ust. 3 ustawy o rachunkowości. W związku z tym naliczone odsetki za zwłokę w zapłacie opłaty produktowej ujmuje się w księgach rachunkowych, zapisem:

Wn konto 75-1 „Koszty finansowe”,

Ma konto 22 „Rozrachunki publicznoprawne”.

Wpłatę na rachunek bankowy odpowiedniego urzędu całości zobowiązań dotyczących opłaty produktowej należy ująć w księgach rachunkowych zapisem:

Wn konto 22 „Rozrachunki publicznoprawne”,

Ma konto 13-0 „Rachunek bieżący”.



Podstawa prawna

Ustawa z dnia 11.05.2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2007 r. nr 90, poz. 607 ze zm.)

Ustawa z dnia 29.07.2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. nr 180, poz. 1495 ze zm.)

Ustawa z dnia 26.07.1991 r. o pdof (Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.)

Ustawa z dnia 15.02.1992 r. o pdop (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.)

Ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 ze zm.)


Gazeta Podatkowa nr 23 (751) z dn. 2011.03.21, strona 12
Autor: Dorota Przybyszewska, Kinga Romas, Beata Siwkowska



dodano: 2011-03-21 07:30







Podaj e-mail, aby otrzymywać
najświeższe informacje:

dodatkowe informacje »

     REKLAMA

  » znajdź więcej artykułów w archiwum
Podaj e-mail i poleć tę stronę znajomemu:
Od:
Do:
REKOMENDOWANE SERWISY
baza wiedzy       expert       eulgi       zpchrpro       centrum szkolen     srodowisko     centrum
O nas | Prywatność | Regulamin | Kontakt | Polityka prywatności | Polityka cookies | Do góry


designed by Info Baza Solution sp. z o.o. Wszystkie prawa zastrzeżone, kopiowanie i rozpowszechnianie materiałów zamieszczonych na stronie bez zgody właściciela serwisu zabronione.